شب است و کوچه های شبگردی خالی از قدمهای سوخته ی پر مهر اوست

کیسه را بر دوش میگیریم، به خلوت کوچه می رویم

در شب های قدر به دل شب میزنیم، به امید طلوع شدن و اشک از چهره ی یتیمی گرفتن... 

لینک

چهارشنبه

۲۶ تیرماه ۱۳۸۷

همزمان با میلاد حضرت علی (ع)

فرهنگسرای شفق (دانشجو)

ساعت ۱۳ الی ۱۶

وقتي خداوند تو را به سمت لبه پرتگاه مي برد، به او اعتماد داشته باش و رها شو. فقط يکي از اين دو حالت بوقوع خواهد پيوست:

يا وقتي در حال سقوطي تو را خواهد گرفت و يا به تو ياد خواهد داد چگونه پرواز کني.

خداوند شبان‌ من‌ است‌؛ محتاج‌ به‌ هيچ‌چيز نخواهم‌ بود.  در مرتعهاي‌ سبز مرا مي‌خواباند، بسوي‌ آبهاي‌ آرام‌ هدايتم‌ مي‌كند و جان‌ مرا تازه‌ مي‌سازد. او بخاطر نام‌ پرشكوه‌ خود مرا به‌ راه‌ راست‌ رهبري‌ مي‌كند. حتي‌ اگر از دره‌ تاريك‌ مرگ‌ نيز عبور كنم‌، نخواهم‌ ترسيد، زيرا تو، اي‌ شبان‌ من‌، با من‌ هستی! عصا و چوبدستي‌ تو به‌ من‌ قوت‌ قلب‌ مي‌بخشد.

در برابر چشمان‌ دشمنانم‌ سفره‌اي‌ براي‌ من‌ مي‌گستراني‌، از من‌ همچون‌ مهماني‌ عزيز پذيرايي‌ مي‌كني‌ و جامم‌ را لبريز مي‌سازي‌. اطمينان‌ دارم‌ كه‌ در طول‌ عمر خود، نيكويي‌ و رحمت‌ تو، اي‌ خداوند، همراه‌ من‌ خواهد بود و من‌ تا ابد در خانه‌ تو ساكن‌ خواهم‌ شد.

مزامیر داود - مزمور ۵

تا میلاد روز او

الان داشتم فیلم I Am Legend رو می دیدیم. یک جمله خیلی جالب داشت، حیفم اومد ننویسمش.

می گفت:

باب مارلی (Bob Marley)، یک کنسرت برای صلح داشته، یک شب یکی بهش سوءقصد می کنه. دو روز بعد مارلی میره و کنسرتشو می ده.

یکی ازش می پرسه: چرا؟!

میگه: "مردمی که دارند این دنیا را خراب تر می کنند، حتی یک روز هم بیکار نمی نشینند. من چطور می توانم اینکار را بکنم؟! ... تاریکی را به روشنایی تبدیل کنید."

جلسه ی معارفه و ثبت نام در طرح " تدریس عشق "

۲ / ۲ / ۸۷    دوشنبه – ساعت ۱۵ الی ۱۷

دانشکده جدید داروسازی دانشگاه تهران – سالن رازی

شاید هم باشند ولی از درک و ادراک ما بدور باشند

هر چه هست، گاهی لازم میشود که از فرد دیگری کمک خواست

شاید برای کمک به تغییر درک و تصور

شاید برای لحظه آرام گرفتن

شاید فقط برای کنار هم بودن

شاید...

چقدر خوب می شود که آن نفر را درست انتخاب کنیم

چقدر خوب می شود که آن نفر دلسوزترین برای ما باشد

چقدر خوب می شود که آن نفر نزدیک ترین به ما باشد

و چقدر خوب است که آن نفر ...

نوشتنم نمی آید!

الان در سایت دانشکده نشسته ام و می خوام یک مطلب جدید بنویسم. هی می نویسم و هی پاک می کنم. هیچ حرفی برای گفتن ندارم. هیچ امیدی شاید.

مطلبی راجع به سال نو؟

چه بنویسم؟ چه بگویم؟ تبریکی ساده و خشک و خالی؟ روز عید آنرا خواهم نوشت! بنویسم و آرزو کنم برای این و آن؟ چه فایده؟

مطلبی راجع به برنامه های شب عید جمعیت؟

دیگر چقدر؟ برای چی؟ برای کی؟ بنویسم که قرار است به بیمارستان های این شهر بیمار برویم؟ خنده دار است! از پخش عید بنویسم و از اینکه قرار است برای خانواده های محروم سفره عید ببریم؟ چگونه می خواهیم این کار را بکنیم؟ از مراسم های دعای بی حال و هوا بنویسم؟ چه مراسمی؟ چه دعایی؟

مطلب جدید بر ورق رفته ها؟

آخر سال و گشتن راجع به یک سری جمله مربوط یا نامربوط دیگر؟ جمله سوسول؟!!! بس است دیگر.

نمی دانم. واقعا قفل کرده ام.

همه چیز سخت شده. چیزهایی که همین چند وقت پیش راحت در دسترس بودند، الان تقریبا از آرزوهای محال شده اند. امیدها، سرزندگی ها، شادی ها، رفاقت ها و...

"یادش بخیر!" امسال خیلی زیاد این جمله را به زبان آورده ام. بیشترش هم مربوط میشد به یک ترکیب زیبا: "خانه قدیمی"

واقعا یادش بخیر. چه سحری بود که آنجا همه چیز و همه کس حال و هوای دیگری داشت؟ چه قدرتی بود که همه را به آنجا جذب می کرد؟ چه برکتی بود که آثارش به همه می رسید؟

از دست رفتن خانه قدیمی اولین اتفاق ناخوشایند سال بود برای من.

چقدر سخت بود. ترس همیشگی ام نفسم را بریده بود در شروع گرمای نفس گیر تابستان.

بیماری پدرم. مشکلی که بی سابقه بود و البته منشا آن فشار کاری. مساله ای که با آنکه البته به لطف خدا به خیر گذشت ولی درسی که به من داد، هنوز در ورطه آزمایش سنجیده نشده.

پدرم فردی بوده که با اینکه هیچ وقت دخالت مستقیمی در کارها و علایق من نداشته، با این حال هیچ وقت مانعی هم برای آنها نبوده. پدرم که وقتی مادربزرگم میگفت دلیل فعالیت های تو در جمعیتی اینچنین، پدرت است و خاطرات جوانی پدرم را نقل می کرد، من با دهانی باز می ماندم که من کجا و او کجا؟

خیلی مطالب و مسائل بین من و پدرم هست که در سالی که گذشت بازهم ناگفته ماند.

بلاخره تمام شد. یک دوره مسخره چند ماهه.

نتایج کنکور ارشد که آمد، نمی شد چیزی گفت. حتی حدسی هم نمی شد زد. مصاحبه! تخصصی، پزشکی، گزینش!!!

گذشتن از مرحله گزینش! یکی از مسخره ترین و واقعا با همین لفظ: لوس ترین مراحل زندگی من بود! پاسخ به یک سری سوال مهمل که این یعنی چی و اون رو چطور باید انجام داد و حرفهای فلانی رو شنیده ای یا نه و باید بری نماز جمعه و روابط بین زن و مرد و مشتی مزخرف دیگه.

نفهمیدم چه شد. من که به بیشتر سوالات پاسخ اشتباه و بعضا بی اساس دادم، قبول شدم!!

آنهم شش ماه پس از انتشار نتایج کنکور!

جملات زیادی راجع به این موضوع نوشته ام. شاید یکی از دلایلش نیاز بسیار زیاد خودم به این مساله است.

"دوست." کوچه گردان امسال، آغاز ورود یک سری دوست جدید بود. دوستانی که برای من اهمیت زیادی دارند. کسانی که حاضرم به خاطرشان خیلی کارها بکنم. با اینکه منابع ورود دوست در زندگی انسان ها خیلی زیاد است ولی دوستانی که من واقعا می توانم واژه دوست را به آنها اطلاق کنم، کسانی هستند که در جمعیت شناخته ام. (با عرض پوزش از سایر عزیزان!) دلیل این حالت هم کاملا برایم مشخص است و قابل دفاع.

اما! امسال یک سری مشکلات بود. بین همین دوستان. مشکل که نه، سلیقه مختلف!

اینها بخشی بود منتخب، از سالی که گذشت برای من. اتفاقات زیادند و خوبی و بدی خیلی شان قابل درک برای من نیست و اینکه حکمت این وقایع چه بوده را فقط و فقط گذشت زمان مشخص خواهد کرد.

وقتی سال گذشته رو بررسی می کنم، می بینم که با وجود کلی اتفاق ریز و درشت خوب و بد، برآیند کلی سال برای شخص من خوب بوده...

اما...

سال 86، سالی بود که شش، هفت میلیارد انسان دیگر هم در آن بسر بردند و کلی اتفاق هم برای آنها افتاد.

احتیاج به نوشتن هست؟

بیماری و درد

فقر و جهل

فحشا و سوءاستفاده

اعتیاد و ویرانی

جنگ و جنگ و جنگ

قتل و قتل و قتل

مرگ و مرگ و مرگ

نابودی موجودات

کم شدن خوشی ها و غلبه تیرگی ها

غرورها و کله شقی ها

زیاده خواهی ها و نفهمی ها

له شدن ها و له کردن ها

نفهمی ها و نفهمی ها و نفهمی ها

با وجود کلی اتفاق ریز و درشت خوب و بد، برآیند کلی سال برای شخص من خوب بوده، اما من، به عنوان یک انسان، به عنوان جزئی از یک کل واحد، سال بدی و چه بسا بدترین سال زندگی ام را گذراندم.

و حالا که این سال به پایان خود نزدیک می شود، خسته تر از همیشه، تحلیل رفته از همه سیاهی ها، تیرخورده و مجروح، این کل واحد به حرکت بی تعادل خودش ادامه می دهد.

خستگی

نگوئید سیاه نمایی است که اوضاع سیاه است و احتیاج به نشان دادنش نیست و نگوئید ناامیدی که امید تنها دارائی مان است.

بوی عید می آید، بوی طراوت، بوی تازگی، روزی نو، روزی دیگر

نوروز است. بوی عید می آید، اما برای بعضی این واژه بوی غم می دهد، بوی غمهای کهنه و دردهایی کهنه برای کودکان محروم این آب و خاک...

و عشق پیمانی است که نان شادمانی را بین تو و دیگران تقسیم می کند. پیمانی فراموش شده که بارها و بارها باید تمرین و تکرار کنیم شاید در خاطرمان دوباره زنده شود...

به آغاز سال جدید نزدیک می شویم... می خواهیم طراوت و شادمانی کودکانه را در قالب هدایایی برای کودکان چشم انتظار بیمارستانها، مراکز بهزیستی و خانواده های محروم تقدیمشان کنیم، به امید روزی که همه کودکان عید را بدون اشک و غربت و در شادی کودکانه خود آغاز کنند.

پروردگارا!

پیکار ما برای آن است که پرچم آئین تو را برافراشته گردانیم و بلاد بندگان تو را آباد سازیم و به ستمدیدگان از بندگان تو امنیت بخشیم و احکام و سنن و فرایض تو را در جامعه پیاده کنیم...

امام حسین (ع)

برای طفلان مسلم دیروز می گرییم، آیا برای طفلان مسلم امروز می کوشیم؟

در طرح طفلان مسلم که با هدف شناسایی و رفع معضلات کودکان سرزمینمان به اجرا در آمده است، در این سال، تصمیم بر آن است که با یاری پیروان امروز امام حسین (ع) جمعی از کودکان محبوس را آزاد کنیم و با پیگیری وضع معیشت، اشتغال و تحصیل آنان و با آموزش های مداوم فرهنگی، این عزیزان را به زندگی مفید و سازنده ی اجتماعی بازگردانیم.

بدین وسیله از شما و همراهان دعوت می شود تا با حضور در مراسم پایانی طرح (روز اربعین)، ما را در برپایی این آئین یاری فرمائید.

آدرس: شهرزیبا - انتهای بلوار آیت ا... کاشانی - خیابان کانون - آمفی تئاتر کانون اصلاح و تربیت استان تهران

زمان: ساعت ۱۵

میگه چه طوری انتظار داری که تولدت یادم بمونه وقتی اصلا به نظر نمیاد که بزرگتر شده باشی!!

البته جدیدا از این انتظارا نمیره! طرف خودش خبر میده که فلانی تولدمه ها!!!

بله! امروز، نخستین روز اسفندماه سالروز تولد ۲ مرد بزرگه.

رابرت آلتمن (Robert Altman) و سیدنی پویتیه (Sisney Poitier)!

البته دیشب من مطلع شدم که تولد دو تا از بچه های خودمونم هست. یکیشون sms فرستاد که متنش رو در عنوان مطلب مشاهده می کنید و اون یکی زنگ زد که بابا پا شین واسه من تولد بگیرین دیگه!!

خدا رو شکر. دیگه نه تقویمی لازمه و نه Reminderی!!

امروز روز تولد حرمت خان و همچنین علیر* می باشد!

همینجا و از همین تریبون این اتفاق نادر رو تبریک عرض می کنم و آرزوی سلامتی و طول عمر توام با شادمانی و سعادت براشون دارم.

مبارک باشه.

* علیر جان! بیا یه لطفی کن یه تغییری توی اسمت بده!! حالا که اینجا همه دوستان یا  آسمون و فصول سال شدن و یا درختن!! و یا پرنده مرنده و حشره و جک و جونور و کک و مک!!! بیا من و تو حداقل خصوصیات بیولوژیکی مون رو حفظ کنیم. یه زمانی برای حفظ اسلام لازم بود که اسمت علیر باشه ولی الان بیا و در خودت و اسمت یه تجدید نظری بکن!!!

در استواي داغ خيابانهاي اين شهر

خدایا کمک کن صفاتی چون شیعه علی بودن، لحظه ای خاطر مرا از اینکه بنده تو هستم به فراموشی مبتلا نسازند که علی خود بنده ای بود از بندگان تو.

خدایا کمک کن که من نیز همانند او بنده تو باشم.

و ای پروردگار! همانا تو خود برای بنده ات کافی هستی.