دوش آگهى ز یار سفرکرده داد باد
من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد
کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد
در چین طره تو دل بى حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مالوف یاد باد
امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد
خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قباى غنچه گل میگشاد باد
از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوى وصل تو جان بازداد باد
حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد
جان ها فداى مردم نیکونهاد باد
یکشنبه ۱۵ اردیبهشت: از همه دوستان عزیزم که این چند روزه کلی به من و خانواده ام اظهار لطف کردند سپاسگذارم. ان شاء الله خداوند همه رفتگان رو بیامرزه و مورد لطف خودش قرار بده.
+ نوشته شده در پنجشنبه 12 اردیبهشت1387ساعت 19 توسط مهدی
|
